Dagelijks leven

Onvoorstelbaar is het eerste woord dat in mij opkomt om het dagelijkse leven in Cairo te beschrijven. Ook al heb ik dan maar een piepklein gedeelte daarvan kunnen aanschouwen en beleven, toch is het voor een westerling niet te bevatten wat er zich in 24 uur Cairo allemaal afspeelt.

Niemand weet het precies, maar getallen tussen de 15 en 20 miljoen inwoners op een oppervlakte niet eens zoveel groter dan Amsterdam zeggen op zich al genoeg.

Na mijn bezoek aan het Egyptische museum liep ik richting Tharir Square ( metrohalte Sadat) (foto) en verzeilde onbewust in straatjes waar het leven zich hoofdzakelijk op straat afspeelde. Slachthuisjes ( foto) voor schapen zaten naast de groente en fruit winkeltjes en de katten ( symbool in Egypte voor gezondheid ) liepen zoekend naar eten en afval in het rond.

Ik weet niet hoe de huisvuilverwerking is geregeld, maar het is onmogelijk om al het vuil dat zoveel mensen produceren op te kunnen ruimen en te vernietigen. Het was dan ook schokkend om te zien hoe een droogstaande stadsgracht als vuilnisbelt werd gebruikt (foto).

De metro van Cairo daarentegen is prachtig schoon en heel modern. Bij mijn eerste ritje werd ik op mijn schouders getikt door een vrouw en zij gaf mij te kennen dat ik hier niet in mocht. Wat is het geval; de eerste wagon van het treinstel is alleen voor vrouwen, de overige treinstellen zijn gemengd. Een enkeltje kost LE 0,50 dus nog geen € 0,10.

Verder zijn een belangrijke bron van inkomsten de papyrus tekeningen en zelfgemaakte parfum. Ik ben wel tig maal aangesproken door mensen die me hun winkeltje wilde laten zien, een kopje thee aanboden om zo hun handel te kunnen tonen. Na een paar dagen had ik de truc wel door en als ik iemand zag komen stak ik de straat over en was hem net een stap voor.

Terug